Schumi of Schuey?

schumi.jpg

Ja, ik heb ooit het privilege gehad om Grote Prijzen Formule 1 achter de schermen mee te maken. Jezelf vergapen aan de peperdure motorhomes en VIP-constructies in de paddock. Uitgebreid lunchen en dineren bij teams, constructeurs of bandenfabrikanten… terwijl de echte fan, na het neertellen van schandalig veel geld, op een modderige grasheuvel in een veel te dure en vettige hamburger bijt.

En toch stond ik liever tussen die supporters dan in die cleane, politiek correcte en door kleerkasten bewaakte F1-paddock. Op het circuit was er die sfeer, die je met woorden moeilijk kan beschrijven. Lachen met Nederlanders, net als in het voetbal getooid in oranje en met de meest gekke attributen op hoofd en ledematen. Wegduiken voor een vervaarlijk vallend blikje Bitburger, achteloos van de hoogste trap van de tribune gesmeten door een aangeschoten Duitser. Maar vooral genieten van een vreemde verbroedering tussen supporters van verschillende piloten, kriskras door elkaar, zonder enige vorm van hooliganisme. In de paddock was alles braaf. Met twintig gasten die ongelooflijk hard met een auto konden rijden. Maar allemaal hetzelfde vertelden. “Ja, de auto is goed.” “Ik had misschien sneller gekund in de kwalificaties, maar ik heb alle vertrouwen voor de race.” “Leuk circuit hier, I am very happy to be here”.  Blablabla…

 Ja, ik heb dus het privilege gehad om op enkele luttele centimeters te staan van Michael Schumacher. Zevenvoudig wereldkampioen en zowat elk F1-record op zijn naam. Voor velen de grootste aller tijden. Maar een even grote groep is blij dat de man ermee stopt. Elk groot kampioen heeft wel zijn controverse. Maar zelden liggen pro en contra zo ver uit elkaar als bij Schumacher. Je vindt hem God, of je vindt hem absoluut niemendal. De fans noemden hem liefkozend Schumi. De altijd weer chauvinistische maar ook zeer kritische Britse pers hield het overwegend op Schuey, met een monkellachje erbij.

Ikzelf behoor tot de contra-beweging. Ik kon ook gewoon nooit supporter worden van de Duitser. Want nauwelijks enkele seizoenen gedebuteerd in F1, waagde hij het om mijn favoriet van die tijd te kloppen. Mijn God was Ayrton Senna. En wie tegen Senna was, was tegen mij… met licht gevoel voor overdrijven uiteraard.

Mijn contra-gevoel tegen Schumacher heeft de Duitser nooit kunnen wegnemen, ondanks zijn geniale stuurslag, zijn strategisch inzicht, zijn… ach ja, de man kon gewoon als geen ander met die kar rijden. Maar de tegenstand tijdens zijn loopbaan was zelden of nooit echt topniveau. Hakkinen en Alonso, dat kon wel tellen. Maar de Coulthards, Barrichellos en andere Hills waren niet magisch als Senna, niet efficiënt berekend als Prost, niet doortrapt als Piquet. Om nog maar te zwijgen van de echte ouderwetse helden als Clark, Stewart, Fittipaldi, Lauda en (Gilles) Villeneuve. En dan nog moest Schumacher al eens de botte bijl en een trukendoos bovenhalen in een poging ze voor te blijven. Hill in Adelaide 94, (Jacques) Villeneuve in Jerez 97. Met als kers op de taart het manoevre in Monaco afgelopen jaar, waar een zevenvoudige wereldkampioen de controle verliest in een bocht waar je met een fiets sneller doorheen bolt als met een F1-wagen.

Neen, Michael Schumacher was niet mijn vriend. Hij zal er niet van wakker liggen, ik evenmin. De foto is gemaakt net voor de start van de Grote Prijs van Duitsland 2003. Schuey kwam net… van het toilet. Hij geeft een kort nietszeggend interview weg aan RTL. Ik leg hem vast op foto. Leuk beeld, ik zie mezelf in zijn bril. Maar ook hiervan ligt geen van ons beiden wakker.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: