Paris – Roubaix (III)

Weinig blogtijd weer de laatste dagen. Het “huwelijksseizoen” is alweer goed en wel begonnen, de trouwreportages zullen zich nu snel opvolgen. Daarenboven behoorlijk drukke tijden beroepshalve, een verhuis die zich stilaan aankondigt, vandaag nog een foto-opdracht voor deFilharmonie en daarbij nog een gezins- en sociaal leven onderhouden.

Om de gaatjes te vullen nog een laatste reeksje sportbeeldjes van Parijs-Roubaix. Kenners zullen links of rechts wel Pozzato, Boonen, Hincapie en andere Flechas herkennen…

Paris – Roubaix (II)

Alle beelden met Nikon D300 + Nikkor AF-S 70-200mm f/2.8 VR

Paris – Roubaix (I)

Tussen Compiègne en Roubaix liggen 259 kilometer. Niets bijzonders denkt u. Tenzij u 52,9 km kasseien in het traject smokkelt. En u legt die kasseien daar niet zomaar, nee, u smijt ze willekeurig midden omgeploegde velden (of in een bos dat Wallers-Arenberg heet). U kijkt niet op een putje, een plas, spleten van 5 cm, wat gras op de rug en messcherpe kiezels. En om het allemaal nog wat te kruiden, laat u er één keer per jaar, ergens in april, een peloton wielrenners overheen dokkeren.

Het resultaat? Een heroïsche wielerwedstrijd, waarin (haast) steeds de sterkste wint. Een wielerwedstrijd waarin de echte mannen van de broekjes gescheiden worden. Een wielerwedstrijd waar zelfs de allerlaatste coureur, puffend, zwoegend en vloekend op die verdomde stenen, even hard wordt aangemoedigd als de winnaar. Een wielerwedstrijd waar topfavorieten sneuvelen door lekke banden, valpartijen of Vlaamse leeuwenvlaggen in het wiel. Parijs-Roubaix. De Hel van het Noorden.

Technische update: alle bovenstaande beelden zijn gemaakt met m’n ouwe getrouwe Nikon D70 + Tamron 17-50 2.8. In de loop van de week volgen nog wat meer beelden, al dan niet met wat meer “sportgehalte”.

Actie!

ven tijd voor wat actie. Al van kindsaf vond ik het prachtig om zeilwagenrijders aan vaak indrukwekkende snelheid over het strand te zien razen. Indien iemand connecties heeft en mij eens een (co-)ritje weet te versieren in zo’n ding: mail mij! ;-)

(klik = grotere versie 1) (klik = grotere versie 2) (klik = grotere versie 3) (klik = grotere versie 4) (klik = grotere versie 5)

24 Heures du Mans

Afgelopen weekend won Audi voor de achtste keer in negen jaar de 24 Uren van Le Mans. Ook voor de Deen Tom Kristensen was het zijn achtste winst en daarmee stelt hij zijn eigen record nog wat scherper. Een record dat met zes zeges overigens lange tijd in handen was van onze eigen Jacky Ickx.

Toen ik negen jaar geleden afstudeerde als journalist, heb ik ettelijke pogingen gedaan om in het perswereldje aan de slag te kunnen. Jammer genoeg was mijn netwerk zo goed als onbestaande en ondanks enkele geslaagde ingangsexamens, is het me nooit echt gelukt. Ik was wel zes jaar losse medewerker autosport bij Het Laatste Nieuws, iets wat me enkele geweldige ervaringen heeft opgeleverd.

Zo  mocht ik in 2000 ter plaatse de verslaggeving doen van de 24 Uren van Le Mans, mijn absolute droomkoers. Voor wie hier niet in thuis is: vergeet alles wat je hoort, ziet en leest over de Formule 1. Le Mans is de grootste, de meest historisch geladen autorace ter wereld (al zullen de Amerikanen datzelfde beweren van hun 500 mijl van Indianapolis). De sfeer is er altijd uitgelaten maar ontspannen, ver van de platte commerce en decadentie van de F1 bijvoorbeeld. De race trekt elk jaar tussen de 200.000 à 300.000 bezoekers, en stuk voor stuk zijn het echte “passionés”. Ik ben nog steeds geweldig blij dat ik dit event ooit heb kunnen beleven. En één ding is zeker: je krijgt mij intussen niet makkelijk meer naar het circuit, maar voor de 24 Uren van Le Mans, mag je me steeds bellen.

De foto’s hieronder zijn genomen met een Nikon FM en (als ik met niet vergis) Vivitar Series 1 70-210 2.8-4.0

Iceman

De autosportfans onder ons zullen vandaag ongetwijfeld ook op het puntje van hun stoel gezeten hebben. In een onwaarschijnlijke ontknoping van het WK Formule 1 won Kimi Raikkonen de laatste GP en pakte hij ook nog de titel. De verbeten kemphanen van bij McLaren, uittredend kampioen Fernando Alonso en seizoenssensatie Lewis Hamilton blijven verweesd en met lege handen achter.

Raikkonen is een merkwaardig persoon. Praat met een robotstem, toont zowat nooit enige emotie. Een echte ijsklomp dus, die daarbij ook zelden van zijn stuk te brengen is. Vandaar ook z’n toepasselijke bijnaam “Iceman”. De Fin is een gigantisch talent, en met 6 zeges dit seizoen ongetwijfeld ook een verdiend kampioen.

Onderstaande foto van Raikkonen maakte ik net voor de start van de GP van Duitsland van 2003. Toen reed hij nog bij… McLaren. Enkele ogenblikken later belandde hij na een aanrijding bij de start snoeihard in de bandenmuur.

Uit het archief I

 

Momenteel druk bezig om m’n site een facelift te geven, vandaar de kleine windstilte hier. Om de honger te… euhm, stillen, wat beeldjes uit het archief.

Zoals ik hier vroeger al eens aanhaalde, was ik gedurende zes seizoenen losse autosportmedewerker voor Het Laatste Nieuws. Waarbij ik ook ruim de kans en tijd had om fotografisch aan mijn trekken te komen. Vooral spelen met lange sluitertijden deed ik graag. En trachten van de bolides ietwat origineel in beeld te plaatsen. Op natuurlijke omlopen zoals Spa-Francorchamps of de Nürburgring lukt zoiets al beter dan op het compacte Zolder. Ik keek daarbij vooral op naar de fotografen van www.sportscarpros.com, met John Brooks op kop. Wat die jongens uit hun lenzen toveren, chapeau!

PS: sorry voor het wat kleine formaat, ze komen binnenkort wel wat groter op de site ;-)

Penalty

Kleine jongen in het grote doel ergens op een plaatselijk veldje in Mortsel.

Net voor deze opname was ik zelf nog eens op de penaltystip gaan staan… ik blijf me afvragen hoe sommige vetbetaalde profvoetballers erin slagen om strafschoppen te missen. Zo groot lijken mij die doelen als je op amper 11 meter staat. Maar ‘t kan ook aan mij liggen.